Zaraz wracam...Staram się unikać pisania tutaj, bo buja mnie od rozpaczy najczarniejszych po stany euforyczne. Jeżeli wszystko będzie szło tak, jak do tej pory, to za kilka tygodni spróbuję się wyjaśnić. Tym razem jednak jestem przesądna. Zaczekam - bo nie chcę zapeszyć.

Na razie czekajta więc na nudne relacje z pracy, domu i zagrody. Pigmej's back. Sexy back! ;) 

Już dosyć mam. Niechby się raz i w końcu ułożyło, udało. Samo się. W każdej kategorii.
W pracy raz lepiej, raz trudniej. Biorę nadal na przeczekanie, bo bywają naprawdę fajne dni. Kiedy zdarzają się te niefajne...oddycham głębiej.

Zniechęcenie jakieś mnie dorwało. Fantastyczne dni z Edysią są reanimujące na tle reszty wydarzeń. A w zasadzie ich braku. Smut mnie pochwycił i zimno mi strasznie. Z drugiej strony - gniecie mnie gdzieś tam, w okolicach pępka - a to znak, że coś się stanie.

Aż się boję.

Przestałam odbierać telefony. Nie odpisuję często na smsy. Wyciągnąć mnie do świata i ludzi jest w stanie tylko Edysia. 

Niech już będzie to Jutro.  

Nie odnajduję się w tej nowej pracy. Po pierwsze - nie umiem, nie potrafię, popełniam koszmarne błędy. Po drugie - ta ogromna masa ludzi wydaje mi się nie do ogarnięcia. Jakoś nie wierzę, że przyjdę tam kiedyś jak "do swoich".

A może to nie praca, tylko jakiś blues?

Zjem, poczytam, pooglądam. Nawet na piwo mi się nie chce. Dziwne. Może powinnam gdzieś wyjechać? Spać w obcej pościeli, pić z obcego kubka i chodzić po obcych miejscach...Byłoby obce słońce, obca trawa i obce domy. Tylko pewnie ludzie ci sami. 

Wołek z brand new tatuażem. A ja drugi rok w tych samych sandałach. Dziwno mi. Jakbym ktoś we mnie jeszcze zamieszkał i wcinał się tam gdzie nie trzeba.

Ciężko w głowie.  

Zupełnie bez powodu, znienacka, w same plecki, dziwna melancholia mnie dopadła. Nawiedzają mnie dziwne wspomnienia z dzieciństwa, a czasem robię się obrzydliwie sentymentalna. Upadłam już tak nisko, że relaksuję się, oglądając "Magdę M."...Wiem, wiem...Nie jest najlepiej. Samo oglądanie nie byłoby zresztą jeszcze takie znowu dramatyczne, ale ja się przy tym WZRUSZAM. Przerażające. Pociesza mnie myśl, że to jedyne 55 odcinków.

I jakoś tak. Jakbym miała w środku bardzo zimne, bardzo ciemne powietrze.

Zawsze mnie ciekawiły programy w stylu "od zera do bohatera". Wiecie, "Idol", "Ju ken możesz" etc. Wyobrażacie to sobie? Jesteście przeciętnym Wiesławem G. zamieszkałym w Kurzych Padołkach. Ledwo zdaliście maturę, a język polski nigdy nie był Waszą mocną stroną. To, co wyróżnia Was, Wiesława, spośród innych mieszkańców Kurzych Padołków to fakt, że nieźle śpiewacie/tańczycie/gracie na ukulele. Tak się składa, że w oddalonym o jedyne 16789458383 km mieście zorganizowano casting do nowego programu TV o śpiewakach/tancerzach/mistrzach ukulele. Sołtys i mama mówią, że macie jechać. Jedziecie, wygrywacie i pokazują Was w szklanym telewidzeniu. Niestety, nie możecie tylko tańczyć/śpiewać/rzępolić na ukulele i czasem każą Wam coś powiedzieć. NA ŻYWO!

Jak to się dzieje, że Ci ludzie nie jąkają się, nie plączą nadmiernie w zeznaniach itd?! Jak?! Mnie siedem razy zjadłaby trema i wydukałabym "pozdrawiam mamę, tatę, brata niekażcieminicwiecęjmówiiiić!!!!". Wystąpienia na żywo nigdy nie były moją mocną stroną. Jako, że odbębniłam trzy sezony jasełek w dzieciństwie (Herod, pastuszek i anioł) - wiem co mówię. Naprawdę podziwiam wszystkich Wieśków, Mariole, Kryśki oraz Zebrzydosławów, którzy nie dość, że coś ken mogą, to jeszcze na luziku, grzecznie odpowiadają na pytania, słowa krytyki etc. Ja się nie zagłębiam w jakość ich wypowiedzi. Dla mnie fenomenem jest sam fakt, że wydobywają z siebie artykułowane dźwięki.

Mój szczyt możliwości i największe osiągnięcie to jasełka - chociaż jako pastuszek narobiłam kichy na cały kosciół donośnie czkając do mikrofonu. Przez jakieś 5 długich minut. Potem, jako dziewięciolatka wcieliłam się w rolę el mariachi. Kicha była wtedy na większą skalę, bo przynajmniej na całą gminę. Ale o tym, to już innym razem.

Who's the master? Who's your daddy?

UDAŁO SIĘ!!!

To już całkiem niezły początek czegoś lepszego. I może nie powinnam się nastawiać, ale liczę na szczęśliwą serię. Oby to było dobre pasmo.

Z zupełnie innej beczki - nowy Indiana Jones w kinach. Jako fanka Harrisona F. (Han Solo miał być kiedyś moim mężem!) i miłośniczka serii o zawadiackim Indy'm jestem już po seansie. Muszę przyznać - film przechodzi najśmielsze wyobrażenia...szkoda tylko, że w konkurencji "jak można schrzanić film i uwalać legendę". Końcówka jest tak wybitna, że nie mogłam uwierzyć, że to się dzieje naprawdę. Ponury żart jakiś. Ale za to, do 3 kg popcornu i 5 litrów coli dawali breloczek Indiana Jones'a!

Oczywiście - mam.

Jutro o 13.00 jest chwila, kiedy wszyscy rzucamy absolutnie wszystko i mocno trzymamy kciuki.
Wszyscy oprócz mnie - ja wtedy będę zadawać egzamin praktyczny. Jutro dowiem się, czy na pewno będę mieć tę pracę. Innej możliwości nie biorę pod uwagę, więc trzymamy te kciuki naprawdę mocno.

Zaliczkowo już dziękuję.

Zamiast pić gdzieś zimne piwko...
Zamiast oglądać w domu fajny film...
Zamiast czytać książkę i siorbać herbatkę...
Zamiast robić cokolwiek innego...

Ja siedzę i uczę się o szkodach komunikacyjnych!!! Ludzie!!! W praktyce oznacza to, że zmieniam pracę i jestem w trakcie szkolenia. Szkolenie jest na temat spraw o których nie mam pojęcia i które mnie średnio bawią...ale będę teraz ważna i poważna.

Do czasu oczywiście.

A przede mną jeszcze masa pracy, wdrażania się, zdawania egzaminów (sic!) etc. Ani pogoda, ani okoliczna infrastruktura nie sprzyjają takiemu obrotowi sprawy. W ramach odtruwania - dwa dni balowania.

Powinno na chwilę wystarczyć.

Niezrozumiałe jest dla mnie umiłowanie warg tłuściutkich i pełnych. A takim właśnie usteczkom uparcie kibicuje Alex. JAK to jest możliwe? KIEDY to się stało? I KTO przegapił ten moment, w którym ów inteligentny, wrażliwy i bystry mężczyzna zakochał się w wargach-grubasach?
Zapewe nigdy nie poznamy odpowiedzi, na te pytania. Jedyne co pozostaje Waszej uniżonej blogince, to nawrócić Alexa i innych błądzących. Wskazać im jedyną słuszną drogę. Zapalić kaganek oświaty i dać drugą szansę.

Zacznijmy od walorów estetycznych.
Tłuściutkie wargi nadają mężczyźnie wygląd wiecznego dziecka, albo osoby silnie uczulonej na jad pszczeli. Facet, któremu pół twarzy zakrywa wykwit jego otworu gębowego, nie wygląda dobrze. Nigdy nie pomyślisz "mój Boże, co za obłędne oczy!", choćby były najpiękniejsze na świecie. Zapamiętasz go jako faceta z ogromnymi wargami. Wyrośniętego bobasa. A w skrajnym przypadku zaczniesz się zastanawiać, jakie zabiegi chirurgiczne powodują takie opuchnięcie. Węższe usta u mężczyzny nadają jego twarzy ostatecznego charakteru, podkreślają zdecydowane rysy twarzy. Tym winny go różnić od ust kobiecych - pełniejszych, jaśniejszych i delikatniejszych.
Dużo istotniejsza jest jednak wartość praktyczna ust.
Głupio wyglądalibyśmy z odsłoniętymi dziąsłami i kłami, to oczywiste. Oprócz tego jednak, wargi pomagają nam w przyjmowaniu pokarmów i płynów, tworzą bardzo istotny element mimiki naszej twarzy i bywają źródłem radości dla bliźnich, jak i dla nas samych. Nie ma nic gorszego niż niekontrolowane zaślinianie siebie oraz innych. A posiadacze dużych warg takie tendencje przejawiają. I nie ma co się dziwic - powierzchnia większa, to i łatwiej o to. Alex, my darling, duże usta są poza tym mało...precyzyjne. Ot, rozmiękczają i rozłażą się pod naporem. I jaka to przyjemność? Ciepłą, mokrą gąbęczką to ja się myję w wannie - więcej mi takich perwersji nie trzeba. Co innego wrażenia skoncentrowane i zdecydowane. Muskanie, szczypanie, całowanie, podgryzanie etc. etc. Cała ta gama zachowań i idących za nimi doznań nie może zostać wykonana perfekcyjnie przez wielkowargich. Smutne, ale prawdziwe.
I cóż więcej w temacie?
Cięzko mówić o oczywistościach ;) Pozostaje mi jedynie żyć nadzieją, że Alex i jemu podobni, odnajdą jedyną, słuszną drogę. Być może ten tekst pomoże im i nie pozwoli dłużej trwać w błędzie.

Pozdrawiam niepoważnie, zachwycona zabawą jakiej dostarczyło mi tworzenie dwóch ostatnich tekstów. Howgh!

Zostałam wyzwana przez Alexa. Cóż pozostało - tylko podnieść rękawicę. Na początek, krótkie wprowadzenie. Na blogu mojego adwersarza (na który serdecznie zapraszam - można sobie na przykład kliknąć TU ) rozpętała się dyskusja dotycząca męskiej urody. Wszystko szło dobrze, do czasu. Temat zahaczył o męskie wargi (hmmm...brzmi...dobrze...) i do porozumienia z Alexem dojść nie możemy.

Mianowicie Alex to miłośnik typu "usta murzyńskiej dziewczyny, użądlone przez pszczołę". ogromniaste, okropniaste wary! Że niby Rhys-Meyers ma fajne usta. Bo takie...hmmm...obiecujące...(kto nie wie, jak wygląda Rhys-Meyers może go sobie obejrzeć TUTAJ ). Nie bójmy się użyć tego słowa - NIE! To mit, bujda i jedna wielka ściema! Mięsiste wargi to co najwyżej większe pole do obślinienia się. A fe!

Krótki przegląd mężczyzn z którymi można w najlepszym wypadku zjeść sucharka i pooglądać TV:

Mark Ruffalo. Wygląda jakby miał się zaraz rozpłakać. Wyobrażacie sobie jego ogromną dolną wargę, która drży w histerii? Uch.

To podobno jest przystojna mężczyzna. No, it's not. Ale skupmy się na ustach. Niemęskie, tłustawe, zaróżowione. Taka ciepła kluseczka na dole twarzy. Bardzo obiecujące. Pfrrr...

I coś z naszego podwórka. Nie mogłam się powstrzymać. Marcin "Zasysacz" Meller. Czy Wasza wyobraźnia już odpowiednio pracuje?

A teraz, dla równowagi moich i Waszych soków żołądkowych, dwa przykłady na to, jak męskie usta wyglądać powinny.

Wąskie, silne, ładnie zarysowane. Poza tym, Johnny jest po prostu boski. Przyznaje to każda kobieta, każdy mężczyzna i każde zwierzę na tym globie. Stosunek kabaczków do Johnny'ego nie jest jeszcze znany.

No i niezaprzeczalnie cudowna, przystojna zabójczo meżczyzna. Z idealnym krojem ust. Dolna warga nieco większa od górnej. I ogólnie to jedna i druga piękna jest. Taka jak trzeba.

Mówimy stanowcze "nie!"wszelkim pijawkom, ssawkom, mężczyznom - odkurzaczom i kaczkom obcią...Zagalopowałam się. Mimo wszystko, jeśli o męskie usta chodzi, lepiej mniej, niż więcej.

O! ;)

Odkrywam uroki przebywania w domu wieczorami i nocami. Przyznać muszę bez bicia - nieczęsto mi się to ostatnio zdarzało. A jeśli nawet, to pamiętam to przez gęstą mgłę. Szczęśliwie - zawsze ktoś mógł mi uzupełnić wspomnienia szczegółami. Dzisiaj się delektuję normalnością. Wprowadzam się w lekko bojowy nastrój. Kumuluję siły. Na jakiś czas przynajmniej.

Wołek,Bobera, Edyś,F....to był pracowity weekend majowy.

(Po)zbieram się. W swoim czasie. Chyba. Na razie tylko:

And shepherds we shall be, fot thee my lord, for thee. Power hath descended forth from thy hand, that our feet may swiftly carry out thy commands. So we shall flow a river forth to thee, and teeming with souls shall it ever be. In nomine Patri. Et Fili. Spiritus Sancti.

Mówiłam, nastrój bojowy.